DAGOME

Kalisz 2763 AUC

2010-09-25T22:13:00.007+02:00

Kalisia 18,5 - cóż to właściwie oznacza? Oddajmy głos autorom tego pomysłu:
Oznacza ona, że w 2010 roku Kalisz, jedyne w Polsce miasto o starożytnej metryce, którą wystawił mu grecki uczony Klaudiusz Ptolemeusz w swej „Geografii” w II w. n.e., obchodzić będzie 1850 lat istnienia.
Zdziwiłby się szacowny uczony z egipskiej Aleksandrii dowiadując się, iż za jego sprawą datuje się dziś nadanie praw miejskich niejakiemu Kaliszowi na rok 160 p.C. Nic oczywiście nie potwierdza istnienia twórów o charakterze miejskim w naszej strefie kulturowej w starożytności. Sama identyfikacja Kalisza z ptolemajską "Calisią" jest także co najmniej dyskusyjna. Nie chcemy jednak wdawać się w dywagacje na temat interpretacji późnośredniowiecznych kopii map rzymskiego uczonego z Aleksandrii. Powiązanie Kalisza i starożytnej Calisii zawsze będzie oddziaływalo na wyobraźnię i jako takie sprzyjać może rozwojowi badań nad osadami kultury przeworskiej.

Zapraszamy zatem do zpoznania się z samą treścią rekonstrukcyjną imprezy w Kaliszu:
To miłe zdjęcie to zakątek obozu barbarzyńskiego. Spora ilość cennych i egzotycznych dóbr - każe się domyślać, iż mieszkaja tu osoby zaangażowane w organizację Szlaku Bursztynowego.

c.d.n.

Calisia 2763 AUC

2010-09-22T01:19:00.004+02:00

Już wkrótce relacje z imprez starożytniczych: w Kaliszu 12-13 czerwca 2010 r. a przede wszystkim w Nowej Słupi, gdzie w dniach 21-22 08 2010 odbyły się kolejne "Dymarki Świętokrzyskie.

Zapraszamy także do odwiedzenia naszego konta na Facebook.

Eksploratores DAGOME w kraju Wolinian

2010-08-25T01:24:00.014+02:00

Piastowscy Oprawcy wybrali się na wycieczkę by obejrzeć niegdyś sławne święto Wolinian... Oto skład mężnej ekipy:

W tym osoba popełniająca wizerunek powyżej:

Wolin to legendarne miejsce... Cóż można napisać w skrócie... - fantastyczne kramy rzemieślników, dużo niezauważonej pomysłowości w zakamarkach festynu, piękne okręty, niestety mało eksponowane. A szkoda, bo szwędanie się wokół nich i wczuwanie w klimat to sama radość.

Mała ciekawostka w kramie Lepigliny w którym zaopatrujemy sie często w ceramikę z epoki:
Miedzy naczyniami znalazły się repliki wczesnośredniowiecznej ceramiki słowiańskiej wypalone "na czarno". Na ogół tradycyjnej ceramiki słowiańskiej nie kojarzy sie zwypałem redukcyjnym nadającym żelazistym glinom czarną barwę. Do redukcji doszło przypadkowo podczas próby rekonstrukcji procesu wypalania. Podobne przypadki zdarzały się też czesto innym rekonstruktorom, także podczas wypału w otwartym palenisku. Wydaje się, że mamy tu do czynienia z bardzo atrakcyjną ciekawostką rekonstrukcyjną. O ceramice wczesnośredniowiecznej z ziem polskich i jej rekonstrukcjach zapewne napiszemy jeszcze kiedyś kilka słów.

Inną, uroczą niespodzianką były bardzo udatne lalki w strojach wczesnosredniowiecznych, szyte w całości ręczne. Stroje dodatkowo ozdobione były ręcznymi haftami, co wiecej mozna je było zmieniać. Wydaje sie, że jest to znakomita alternatywa la tandetnych zabawek towarzyszących zawyczaj imprezom historycznym. Oglądaliśmy też nowe produkcje dziwerowane, tworzone przez nowego rzemieślnika. Spotkaliśmy się już z autorem na zeszłorocznych "Dymarkach Świętokrzyskich". Miło było w tym roku obejrzeć co raz lepsze wyroby.

Długo można by pisać także o stanowiskach białoruskich i czeskich. Pod tym względem impreza była naprawdę udana i miła. Nadszedł jednak czas na odrobinę dziegdziu. Wydaje się bowiem, że poza pierwszorzędnym targowiskiem, właściwie nic się tam nie działo. O ile szkoda, że nie wykorzystano bardziej replik okrętów, o tyle nei żałuję, że nie byłoo więcej scen batalistycznych.

Można mieć wrażenie, że dotychczasowa formuła widowisk batalistycznych niedo się wyczerpała.
Na pewno nie dodawały jej uroku wozy transmisyjne rozstawione tuż przy placu bitwy.

Warto zapamiętać dość urokliwe konstrukcje domów, gdzie można było odnaleźć nieco miłego duchowi klimatu.

Gdy skończył sie festiwal - miasto prawie zamarło. W środku wakacji, nad morzem, w miescie bądź co bądź festiwalowym, zrobilo się nagle zupełnie pusto. Ok. godziny 21:00 odnaleźliśmy jedynie jedną, skądinąd bardzo sympatyczną, otwartą restaurację i zadualiśmy się nat tym osobliwym zjawiskiem

Wieluń- Noc muzeów

2010-07-22T12:54:00.006+02:00

W telegraficznym skrócie: pomimo Wielkich Przeciwności i nocnych wizyt dużej ekipy pijanych kiboli (dzięki odrobinie stanowczości i empatii udało się skanalizować ich entuzjazm więc nie rozrabiali) jak i mniejszych oddziałków imprezowiczów w trudnym do określenia stanie (na swój sposób bardziej kłopotliwych) wieczór udany, choć męczący. Program podobny jak we Wrocławiu acz bez tak pięknego dziedzińca i bez wsparcia miejscowych rymcerzy. Właściwie to nie było dziedzińca, co zapewne na swój sposób uradowało Kuświra i Razowca bo przy prezentacji technik obrony przed nożem i pięścią o wiele przyjemniej jest lądować na trawie niż bruku.

23 kwietnia - "Jerzynki"

2010-07-20T14:44:00.009+02:00

Jerzynki, czyli pokaz we Wrocławskim Arsenale w dzień św Jerzego ( i Wojciecha). Wyjazd miał być dla nas pewnym sprawdzianem stanu przygotowań i możliwości mobilizacji przed zbliżającą się bardzo okrągłą, sześcsetną rocznicą bitwy pod Grunwaldem. Dla wielu z nas było to pierwsze spotkanie z rekonstrukcją XVw i cieszę się, żę odbył się w tak pięknych okolicznościach przyrody, bo te były pewną nagrodą za wyjątkowo nerwowe przygotowania jak i fakt, że pod koniec właściwie nikomu nie chciało się jechać. Słowo jednak się rzekło i odbyliśmy odyseję celem pokazania czegoś innego niż "pokaz walk rycerskich" do której to formy prezentacji średniowiecza przywykła publika. Chyba nam się udało :) Podstawową ideą projektu było odtworzenie ówczesnego oddziału pieszego mogącego występować tak jako rota zaciężna jak i tytułowe zastępstwo pocztu wójta ze wszystkimi działającymi tam rodzajami żołnierzy. Mieliśmy także do dyspozycji jednego błyszczącego rycerza dla unaocznienia gawiedzi czym się rymcerz różnił od pospólstwa okazyjnie chwytającego za broń. Z kolei zamiast pokazów walki (oprócz jednej krótkiej zapchajdziury czasowej) zaserwowaliśmy pokaz technik krzywdzenia bliźniego na podstawie średniowiecznych traktatów szermierczych za co specjalne podziękowania dla naszego blaszatego. Może chociaż kilkoro z tych, którzy oglądali nasze długie produkowanie się, łącznie z tzw "popisem roty" przestanie na każdego przebierańca wołać "rycerz", bo to określenie zaczyna powoli brzmieć jak obelga...

2010-04-14T14:01:00.000+02:00

Trzecia Zimowa - Góry Opawskie, styczeń 2010

2010-02-23T01:12:00.010+01:00

Nieco ekstremalne otwarcie sezonu 2010. Wyprawa odbyła mimo niesprzyjących warunków. Wyruszyliśmy w piątek z samego rana przy sypiącym śniegu. Padał zresztą bez przerwy do sobotniego przedpołudnia.... CDN

tu

będzie

więcej

tekstu

Spacerek przedsylwestrowy

2010-02-23T01:02:00.004+01:00

Dzień przed sylwestrem wybraliśmy się małą grupą na przebieżkę po lasach Łagiewnickich w towarzystwie Bliźniaka i Bartka z Pocztu Jaśmina, którym nie chciało się ubrać po ludzku i dlatego za karę nie ma ich na na zdjęciach. Tymczasem wysondowaliśmy grubość lodu, odwiedziliśmy lizawkę dla sarenek i zabiliśmy kilku zabłąkanych wikingów poprawiając sobie humor przed nadchodzącym OSTATNIM DNIEM... starego, 2009-go roku

Zimna Woda

2010-02-23T01:01:00.001+01:00

In progress...

Rakszawa - Październik 2009

2010-02-23T00:47:00.001+01:00

Pojechaliśmy hen pod daleki Rzeszów do "osady" starożytnej ekipą w sile pięciu wojowników i jednej niewiasty (nie widać bo robiła zdjęcia). Znaczy Kasia, Wódz, Razowiec, Julko, Damian i gościnnie - Mariusz. Osada niestety jak to osady budowane ku uciesze gminy nie grzeszyła ani historycznością ani starannością wykonania a więc i tym bardziej funkcjonalnością. Najfunkcjonalniejszym elementem był stojący obok popegeerowski budynek gospodarczy - całkiem serio, bo na tylną ścianę miło się wspinało a w środku było na tyle sucho i czysto, że miejsce świetnie nadawałoby się na imprezy integracyjne.

Dymarki Świętokrzyskie 22-23 Sierpnia 2009

2010-02-23T00:45:00.001+01:00

In progress...

Veligrad 2009 Coś w kole ósmego sierpnia...

2010-02-10T10:58:00.006+01:00

Ja (ten na zdjęciu obok) na doczepkę do Bukowego Lasu, jako część RODU odwiedziłem archoskansen w Modrej. Zasmakowąłem czeskiego piwa i paru innych wynalazków w tym tajemniczej "medoviny", która jest zasadniczo naszym miodem, tylko że niezupełnie. Spodobało mi się jeziorko koło grodu z paroma dwoma fantastycznymi czółnami, w przeciwieństwie do tego dostępnego na Wolinie mieszczącymi bez ryzyka kilka osób i bardzo stabilnymi - można bez obawy o wywrotkę stać w nich, chodzić od dziobu do rufy, podpłynąć i wejść na nie, heroicznie stanąć na dziobie... Majstersztyk po prostu. Jak po Beltanie zachorowałem na dłubankę tak po Veligradzie objawy się pogłębiły. Jeziorko jest tez fajne z powodu zwyczajów kąpielowych w godzinach, kiedy nie szwendają się jeszcze (bądź już) turyści, ale to trzeba przyjśc i zobaczyć dlaczego. Miałem zasmakować też wojowania po czesku, czyl i bez po luzacku, z dużą ilością włóczni i nieopancerzonych ludzi. Niestety Czesi jeżdżący do Polski zdążyli ostatnio skutecznie zaszczepić polski styl imprez z wikingersami z kosmosu w roli głównej, opancerzonymi jak dzikie świnie. Przeto w tym roku po raz pierwszy lekkozbrojni pełnili rolę wyłącznie inscenizacyjną nad czym pozostaje ubolewać. Czesi mają też bardzo ciekawe wyobrażenie na temat bezpiecznych pocisków. Z jednej strony nie przeszkadza im prażenie symbolicznie zabezpieczonymi strzała w ludzi w otwartych hełamach a zdrugiej nie dopuścili leciutkich oszczepowych pacynek jako zbyt zabójczych... Także Ród z niewyjaśnionych przyczyn podpadł komuś. Prawdopodobnie Czesi, tak jak Polacy dąsają się na kogoś kto potrafi się skrzyknąć w większą grupę i zrobić coś fajnego. Do tego doszło kilka przypadkowych nieporozumień. Ostatnie wieści donoszą, że jednak pojawi się na tegorocznym Veligradzie. Mam nadzieję, że i ja też.

Łódzka Wioska Historyczna 2009

2010-01-13T12:26:00.007+01:00

To były ciężkie dni i sprawdzian dla nas wszystkich. Sam na imprezę wyrwałem się z wykopalisk pod białoruską granicą. Miesiące przygotowań, pisania maili, telefonów, zebrań, rozmów, omawiania pomysłów i robienia z siebie idiotów w ramach akcji promocyjnych miały teraz owocować wspaniałą imprezą. Trzy oddzielne obozy dla różnych epok, zaproszone zespoły i ludzie zajmujący się szermierką średniowieczną, dwa odziały legionistów, część niehistoryczna całkowicie oddzielona stawem i bardzo bogaty program. Stopniowe obcinanie przez głównych sponsorów funduszy na imprezę (w końcu brakowłąo pieniędzy na wszystko) i niedogranie paru spraw sprawiły jednak, że w organizację zaczęło się wkradać nieco zamieszania a wiele problemów trzeba było rozwiązywać na bieżąco. Jak chociażby nie dotarcie ludzi mających poprowadzić niektóre elementy programu. Mimo wszystko były i starcia średniowiecznych i starożytnych, warsztaty masowego użycia włóczni, uczta z kocertem, okrojene (niestety) "łowy", przemarsz Piotrkowską (miasto... cóż... wpierw życząc sobie prawie setki maszerujacych, najlepiej zbrojnych ostatecznie podstawiło autobus... jeden... krótki... część ludzi, któzy z własnej dobrej woli uzbroili się i przyszli trzeba było zawracać), zajęcia z cięć ostrą bronią a i wystawiających swoje produkty i usługi rzemieślników też nie zabrakło.
Ostatecznie choć udało się zrobić wiele fajnych i pożytecznych rzeczy i nawiązać wiele kontaktów to współorganizowanie przez Dagome przyszłej ŁWH stanęło pod wielkim znakiem zapytania.

OSADA - POCZĄTEK . Lipiec 2009

2010-01-13T11:09:00.004+01:00

To piszę ja, Bartek Duży.
Przed wybraniem się na wykopaliska wpadłem do Nowego Dworu Mazowieckiego pod Warszawą celem zbadania naocznie i wspomożenia odrobiną własnej pracy projektu warszawskiej grupy Milites Optimi pod wodza niejakiego Teodorusa. Na miejscu nie było póki co wiele do zobaczenia bo przecież to dopiero otwarcie budowy. W przeciągu pierwszych czterech dni udało nam się postawić szkielet pierwszej, próbnej chaty i wykonać metodą plecionkową półtorej ściany. Chcąc postawić tę pierwsza jak najszybciej i przetestować parę koncepcji nie wyszukiwalimy prostych pni a takie jakie były pod ręką i uzywliśmy współczesnych gwoździ. Wyjechałem po 4 dniach ale budowa pomału trwa dalej. Zobaczymy w najbliżeszj przyszłośći jak rozwinie się projekt.

LAS TEUTOBURSKI - Bardzo okrągła rocznica

2009-08-20T22:07:00.008+02:00

2000 lat. Tyle w tym roku minęło od pamiętnej bitwy w lasach Germanii. Niemce postanowiły to uczcić a my nie mieliśmy zamiaru tego przegapić. Przygotowania były długie, podróż zaś obfitowała w przygody niekoniecznie szczęśliwe. Wybraliśmy się dużą, prawie 40 - osobową grupą skrzykniętą i zorganizowaną przez Andrzeja Przychodniego... byliśmy my, byli nasi sprzymierzeńcy z Rzeszowa, byli Celtowie z Celtica, było kilku legionistów z Lublina jak i paru rzemieślników.
Na miejscu Niemcy nas trochę rozczarowali, bo sami obalili wszystkie stereotypy na swój temat. I te negatywne i pozytywne. Choć nasz polski odział był zbieraniną z wielu grup nasi lepiej od Niemców trzymali szyk, maszerowali w równiejszej kolumnie a nawet... o wiele lepiej słuchali rozkazów :-) Ponadto germańscy Germanie zupełnie nie radzili sobie ze śpiewaniem podczas kiedy polsko-germański oddziałek wył z powodzeniem na kilkanaście dziarskich głosów różne "tradycyjne i patriotyczne pieśni, zapewne o wojnie" jak byli przekonani germańscy germanie, na których owe popisy robiły niesamowite wrażenie. No cóż... jeśli takie wrażenie zrobił na nich "Ogórek", "Domowe przedszkole", "Dzieci" ( co to wesoło wybiegły ze szkoły) to chyba dobrze, że jednak nie było okazji zaśpiewać "Bogurodzicy"...

Elbląg - Noc muzeów

2009-08-01T22:04:00.007+02:00

łagiewniki - kolejne nagranie...

2009-06-21T18:46:00.004+02:00

Pląsy pod okiem kamery TVP3 Łódź. Innymi słowy kręcenie materiału mającego być częścią promocji imprezy znanej szerzej jako "Łódzka Wioska Historyczna"
Wartym odnotowania jest, że obok w tym samym celu pląsała ARMA Łódź.

Beltan 2009 28-30 IV

2009-06-21T18:26:00.002+02:00

Beltan jak zawsze - na Wolinie, na luzie i jak zawsze fajnie. Z rzeczy godnych odnotowania, to że po latach wreszcie trafił tam Gorim. Mnie, jako piszącemu najbardziej zapadły w pamięć chwile spędzone na wodzie - była okazja popływać dłubanką i repliką pomorskiej długiej łodzi z epoki. W drugim przypaku rzecz miała się o tyle ciekawie, że oprócz sternika Jerrego cała załoga skłądała się z zupełnych nowicjuszy jeśli chodzi o pływanie na tego typu jednostkach. Mimo wszystko udało nam się popłynąć na Wzgórze wisielców o wiosłach a nawet pokrążyć trochę po rzece na żaglu przy minimalnym wietrze nie zatapiając statku...

Bukowy Las

2009-06-21T18:00:00.003+02:00

Tegoroczny Bukowy las przebiegł pod znakiem Pumy, Wart, Psa, Przybyszów i Patrolu.
Puma miała rzekomo hasać po okolicznych lasach i przysparzać siwych włosów wartownikom samotnie okrążającym obóz podczas nocnych zmian.
Warty były upierdliwe i niesumienne ale były przez co wszyscy mieli czuć się bezpieczniej, jako że obóz z trzech stron otoczony stromymi ścianami chroniącymi przed wprawdzie przed wiatrem ale utrudniającymi ucieczkę, gdybyśmy dali się zaskoczyć wrogowi.
Pies jest jeszcze mały ale już wsławić się tym, że dokonał Czynu, który ułatwił obudzenie Lotgara, co do łatwych zadań nie należy.
Przybysze przybyli z Czech w liczbie pięciu. Chociaż właściwie to ciężko powiedzieć dlaczego to ich naywam przybyszami, skoro mieli bliżej ode mnie o Vislavie nie wspominając...
Patrol czyli kilkugodzinna przebieżka po pagórkach okolicznych. Największe wrażenie zrobił na mnie w sumie Wojtek, któy nie wyrzucił w krzaki swojej przyciężkiej tarczy...

KOSMAS - rzeczy przydatne lub po prostu ciekawe dla odwórstwa i rekosntrukcji historycznych

2009-03-30T22:19:00.004+02:00

Kosmas z Pragi - (ur. ok. 1045 zm.1125), kanonik praski, uważany za pierwszego czeskiego dziejopisarza, autor łacisńskiej kroniki Chronica Boëmorum opisującej dzieje narodu i państwa czeskiego od czasów bajecznych aż do roku 1125. Kronika ta znana jest w polskiej literaturze historiograficznej jako Kronika Kosmasa

- według pradawnych podań przodkami dzisiejszych Czechów był jakiś lud niewiadomego pochodzenia. Lud ów długo wędrował przez bezlidne lasy aż dotarł do pustej krainy otoczonej górami. Pasowałoby to do pustki osadniczej, między słowiańskim osadnictwem a wędrókami ludów. Ziemię nazwali Czechy, bo prowadził ich niejaki Czech. Zapewne już rozstał się z Lechem wcześniej...

- Czesi mieli legendarnego pradawnego bohatera o imieniu Krok. Co ciekawe od jego imienia miał nazwę wziąść jakiś gród (dokładnej nazwy kronikarz nie podaje) , w czasach Kosmasa jednak już opuszczony i porośnięty drzewami "w lesie przylegającym do wsi Zbecno". Czesi mogli mieć więc swój Kroków, jednak nie odegrał takiej roli co polski Kraków.

- W księdze pierwszej wspomniana jest kłótnia dwóch mężczyzn w której oprócz tego, że "szpetnie zawstydzali się wzajemnymi łajaniami", targali za brody i... psztykali pod nosami.

- W części pierwszej, poświęconej jak sam Kosmas podkreśla dawnym i pewnie nieprawdziwym dziejom wspomniane jest, że "pewne jest bowiem, że kobiety mają długie włosy i krótki rozum". Informacja warta uwagi ze względu na porównanie długości włosów. Jeśli kobiety wyróżniały się między innymi długimi włosami to mężczyźni musieli nosić stosunkowo krótkie.

- W kilka akapitów dalej trafiamy na opis rolnika orającego pole, który to miał mieć łapcie plecione z łyka (tak, to były TE łapcie przechowywane potem w Pradze bo mowa o pierwszym Przemyślidzie) i także plecioną z łyka torbę, w której miał coś do jedzenia.

- "Rozważył bowiem (Brzetysław) pychę Niemców i że zawsze z nadętą pychą mają w pogardzie Słowian i ich język" - jak widać pewne rzeczy się nie zmieniają.

- Henryk II : "jeśli zaś wy nie uczynicie czego chcę, pokażę wam ile mam malowanych tarcz i co jestem wart na wojnie"

- Brzetyłsaw do saskiego posła "Ja zaś, jeżeli do trzech dni [...] nie wyjdziesz z mojej prowincji tym mieczem zetnę twoją głowę i położę sobie obliczem na tyłku" (tak było w wydaniu z 1968r. Podejrzewam jednak, że Brzetysław użył innego sformułowania...)

- W wojnie z Czechami Henryk II spodziewając się, że wtóg obsadził pewien las kazał zaatakować go swoim wojskom, które uczyniły to z ochotą. Okazało się, że Czesi czekali na wroga w gródku kawałek dalej (trudno z kontekstu ocenić jak daleko. Mogło to być kilka kilometrów dalej) Niemcy idąc dalej potwornie się zmachali na letnim słoneczku. Niektórzy nawet zdejmowali kolczugi. Zmęczeni przegrali bitwę. Pocieszająca to myśl, że ówcześni ludzie w pancerzach przeżywali podobne trudności co dzisiejsi. Kosmas pisze wprost, że możni w pancerzach nie byli przyzwyczajeni do długich marszów. Czyżbyśmy więc mieli odpowiednik dzisiejszych opancerzonych mieszczuchów?

- Książę Spitygniew był podobno piekny i przystojny. Był wysoki, bardzo blady, miał długie proste czarne włosy oraz takąż brodę.

- Jeszcze w w roku 1089 przy opisywaniu granic Czech określano je podając nazwy plemion.

- Kosmas w jednym conajmniej miejscu wymienia tajemniczych "szczytników" (że zostali posłani przodem z łupami) określając ich później jako "żołnierzy drugiego (niższego - przyp pol tłum) porządku". Mielibyśmy więc w Czechach instytucję tarczowników. Warto przyjrzec się wiec temu, co wiemy o organizacji Czeskiej armii w kontekście sporów kim byli w Polsce "clipeati" i loricati".

- W walce z Niemcami, która wywiązała się po odejściu szczytników padło wielu z czego część była najwyraźniej godna wymienienia z imienia - musieli to być ludzie nie tylko lepiej uzbrojeni co i ważniejsi od owych szczytników. Trafił się też ciekawy opis jednej rany. Jako że walka była tak zacięta, że włócznie połamały się bardzo szybko sięgnięto po miecze. Wtedy zaś "syn księcia został zraniony pod prawym wielkim palcem i gdyby nie rękojeść miecza byłby całkiem stracił rękę"
Czyżby zbawienna moc jelca? Czy tylko ostrze zatrzymało się na trzpieniu lub głowicy? W każdym bądź razie uraz jak z dzisiejszych bitw na imprezach historyczny.

- Kosmas sam pisze, że wieśniacy to jeszcze właściwie półpoganie, podaje też krótki opis ich praktyk.
"(Książę Brzetysław) wygnal wszystkich czarowników, wieszczków i wróżbitów, podobnie powyrywał lub ogniem spali śiwęte gaje i drzewa, które prosty lud w licznych miejscach czcił. Takze zabobonne zwyczaje, które wieśniacy - dotąd półpoganie - zachowywali we wtorek lub środę Zielonych Świąt: skłądając ofiary nad źródłami zabijali zwierzętaofirane i diabłom mąką i solą posypywali. Także pogrzeby, któe odbywały się w lasach i na polach i korowody, które odprawiali według pogańskiego zwyczaju i na dwóch i na trzech rozstajnych drogach jakby dla spokoju dusz. Także i bezbożne igry, które wyprawiali nad swoimi zmarłymi tańcząc z nałożonymi maskami i wywołując cienie zmarłych. Te okropności i inne świętokredcze wymysły dobry książę wyplenił"

- Pod rokiem 1098 mamy już wzmiankę o Żydach uciekających lub potajemnie przenoszących bogactwa do Polski (ale tez i na Węgry)

- Król Wratysław po podstępnym rozbrojeniu pewnego rycerza: "Co powiesz teraz skurwysynu?" (tu zastanawia jak to zabrzmiało po łacinie?) Po czym miał zwrócić się do swojego komornika "łap go , podnieś i zwiąż czworonoga"

Projekt "Monoxyl"

2009-03-30T21:46:00.007+02:00

Czyli po polsku "jednodrewka" - to greckie słowo na słowiańskie łodzie-dłubanki z jednego pnia, tu pomysłowo zastosowane do tarcz o płycie wykonywanej z jednego kawałka drewna (czasem dwóch lub trzech), które odkryto między innymi w Tirskom i Vimose. Datowane różnie - na II w pne ale i na IV lub nawet wcześniej. Czyli zasadniczo pochodzą sprzed epoki, którą zajmujemy się w Dagome ale są zjawiskiem na tyle ciekawym, że warto poświęcić im trochę uwagi. Wiadomo, że były grube, niestety trudni powiedzieć jak. Podłużna wykonana pojedynczej olchowej deski ma 15mm grubości i wydaje się, że to za mało aby wytrzymać solidne uderzenia. Ma wymiary 116x33cm. Mniejsza, która poszła jako prezent, jest gruba na 2cm i wykonana z dwóch dębowych desek dł ok 55cm połączonych klejem kostymym i kilkoma dybelkami. Nie pamiętam już szerokości, ale ze zdjęć wynika, że jest dość szeroka aby skutecznie zasłonić grubego psa (albo krzyżówkę lisa z niedźwiedziem). Jest ciężka i wydaje sie być solidną osłoną.
Obydwie mają tylko krótki drewniany imacz. W mniejszej jest zamocowany drewnianymi kołkami i przyklejony, podobnie jak brzozowe umbo. W podłużnej imacz ma kształt bardzo mocno spłaszczonej litery "T", której ramiona są wpasowane w rowki wymierzone tak, żeby imacz nie wystawał ponad powierzchnię płyty. Imacz wkleiłem klejem kostnym i przykryłem umbem przybitym kołkami z miękkiego drewna w które wbiłem kliny. Obie tarcze bez żadnych dodatkowych wzmocnień w rodzaju poprzeczek, okuć czy oklein.

Grotniki 27 II - 1 III 2009

2009-03-23T09:23:00.008+01:00

Wyprawa na otwarcie sezonu 2009 w ostatni weekend lutego organizowana przez Poczet Jaśmina. Dwie noce pod gołym niebem udało się przeżyć mimo połączenia zimna i wilgoci, choć gdyby nie ognisko byłoby z nami krucho.
Pokonaliśmy kawał lasu w zmiennych warunkach terenowo-pogodowych, spaliśmy dwie wsie i nie zabiliśmy naszego przewodnika, który przez połowę drogi nie do końca był pewien dokąd idzie...

Crashtesty tarcz - część2 (ta właściwa)

2009-03-03T10:09:00.012+01:00

Podczas ostatniej imprezy w Zimnej Wodzie przeprowadzono testy dwóch tarcz. Żadna z nich nie była "prosto spod igły", obie nosiły już pewne ślady walki, jednak prezentowane niżej wyniki dotyczą ciosów zadawanych w nietknięte rejony tarcz.

Celem testów było przede sprawdzenie możliwości wiązania broni, zatrzymywani pocisków i jakich uszkodzeń potrzeba, by tarcza przestała stanowić wystarczającą osłonę.

TARCZA NR1 - okrągła, w ogólnym zarysie wzorowana na tarczach skandynawskich, zrobiona z dębowych deseczek grubości 6mm. Od frontu oklejona skórą bydlęcą grubości ok 1-2mm przy użyciu kleju kostnego. Długi imacz i dwie poprzeczne wzmacniające listwy jesionowe. Gwoździe współczesne calowe, deski tarte i heblowane maszynowo, skóra garbowana bliżaj nieznanymi metodami. Deski w porównaniu z oryginalnymi tarczami tego typu zbyt wąskie. Przy tarczy średnicy 80cm użyto dwunastu, czyli dwa razy więcej niż się powinno (czyli były za wąskie, choć dobrze dopasowane i zespojone klejem kostnym, skórą i poprzeczkami) Brzeg został obszyty niegarbowaną skórą grubości około 2-3mm, bardzo twardą po wyschnięciu.

Tarcza od nowości wykazywała ciekawe właściwości w walce na tępą broń. Dzięki niewielkiej grubośc desek była dosyć eleastyczna, przez co zdażało się, że broń odbijała się od niej dosyć skutecznie, czasami mało nie wybijając zębów właścicielowi. W chwili oddania do testów tarcza wokół umba miała kilka przebić na wylot od włóczni i toporów, większość krawędzi była o dziwo nietknięta, choć zwykle takie tarcze (w walce na tępą broń) niszczą się właśnie od krawędzi. Jedynie przy końcach długiego imacza, czyli tam gdzie broń uderzała w poprzek słojów, były zmielone. Na wspomnianych uszkodzeń tarcza zaczeła już tracić szywność ale choć mniej wygodna nadal stanowiła dobrą osłonę przed bronią sieczną i obuchową, o wiele zaś gorszą przed pociskami i pchnięciami.

Do testów usunięto umbo aby nie niszczyć grotów - student jest biedny...

Nie chcąc z powodów opisanych w poprzednim wpisie dotyczącym crush-testów po prostu kłaść jej na ziemi lub opierać o drzewo wsadziliśmy ją w "łapę" z roszczepionej na końcu grubej sosnowej gałęzi opartej na kilku snopkach słomy.
Wpierw do tarczy strzelano z łuku i rzycano oszczepami. W większości przypadków cały grot wchodził w tarczę, ale nie pocisk nie przechodził dalej. Biorąc pod uwagę, że dłoń trzymającego tarczę chroniona byłaby przez umbo można przyjąć, że takie przebicia były dla niego niegroźne. Natomiast pociski uderzające w miejsca potrzaskane toporami lub inną bronią przechodziły na wylot bez problemu - tak strzały jak i oszczepy.

Krawędź tarczy zaatakowano półmetrowym saxem, trochę chyba jednak za ciężkim na broń tego rozmiaru, musiał więc mieć właściwości rąbiące większej broni. Tarczę zaatakowano prostopadle do krawędzi, uderzając wzdłuż słojów. Broń weszła bardzo głęboko, ale jej wyciągnięcie w walce byłoby praktycznie niemożliwe bez pomocy osoby trzymającej tarczę która, jak się łatwo domyslić raczej nie była tym zainteresowana. Surowa skóra na krawędzi, fantastycznie chroniąca przed tępą bronią używaną na inscenizacjach nie stanowiła żadnej przeszkody. Kilkukrotnie ponawiane przynosiły takie same efekty.Całkiem inne były efekty uderzania prostopadle do słojów. Cios o podobnej sile wszedł dużo płycej i co ciekawe zagłębiając się w tarcze zboczył po łuku z kursu, jakby chcąc iść wzdłuż słojów. Nie było też dużych problemów z wyjęciem broni. Seria szybkich ciosów na krawędź nie spowodowała ani dużych uszkodzeń ani problemów z utykającą bronią. Topory i czekany o dziwo w ogóle nie chciały w tarczy utykać uderzając w jej płytę. Jedynie roztrzaskiwały ją coraz bardziej. Z kolei trafienie stosunkowo wąskim ostrzem topora w krawędź wydaje się mało prawdopodobne. Należy też pamiętać, że tarcza wykorzystana była celem zachowującym się cąłkiem inaczej niż podczas realnej walki - choć posiadała podobną amortyzację co trzymana przez czlowieka była jednak nieruchoma i przez cały czas idelalnie odwrócona płaszczyzną w stronę atakującego.

Potem na tarczy Kuświr wypróbował jeszcze swój ,ciężki XV-wieczny czekan. Po wszystkich tych przygodach tarcza stanowiła nadal niezła ochronę przed bronią obuchową, gorszą przed sieczną, jeszcze gorszą przed sztychami, szczególnie włocznią i prawie żadnej przed pociskami.

TARCZA NR2 - 60cm średnicy, sosnowe deski gr ok 2cm na środu i 5mm przy krawędzi. Długi imacz i dwie poprzeczki. Nie wzorowana na żadnym konkretnym znalezisku. Wykona kiedyś jako propozycja tarczy słowiańskiego wojownika.
Broń sieczna zachowywała się w niej podobnie a ze względu na większą grubośc i mniejszą elastycznośc zdarzało się, że utykały wniej topory, choć nie tak skutecznie jak przyciężki sax.

Mimo znacznej grubości nie zachowała się w całości a jaj kawałki niektórzy wzięli sobie na pamiątkę. Powodem było najwyraźniej brak skórzanego czy chociaż płóciennego pokrycia, które znakomicie trzyma tarcze w jednym kawałku.

Była sobie tarczka mała...

2009-01-29T09:53:00.012+01:00

... która mi się spodobała. Lubię bawić się tarczami, ale jak wiadomo nie wszędzie da się je zabrać. Idealnym rozwiązaniem wydawała się więc "kieszonkowa" okrągła tarczka z umbem na każdą okazję. Ślady używania takich o podobnych wynalazków można odnaleźć między innymi w opisach luzytańskich wojowników z czasów rzymskich, na jednej z blaszek hełmu z Valsgarde (choć nasuwają się wątpliwości co do zachowania skali) czy drzwiach gnieźnieńskich a w ikonografii późnośredniowiecznej występują powszechnie. Choć na pewno różniły się szczegółami konstrukcyjnymi to ogólnie tę formę broni można chyba uznać za ponadczasową. Nie chcąc robić jej z perfidnej współczesnej sklejki wysiliłem się na zrobienie sklejki po średniowiecznemu. Zacząłem od przygotowania olchowych deseczek długości 30cm:
Deseczki zostawiłem na lipcowym słoneczku, żeby wyschły na wiór po czym skleiłem z połowy z nich płytę 30x30cm. Na niej dokleiłem z pozostałych drugą warstwę układając deseczki prostopadle do tych w pierwszej. Całość wsadziłem pomiędzy deski i ścisnąłem do wyschnięcia ściskami stolarskimi.
Po ich zdjęciu zeskrobałem dłutem zacieki z kleju, wyciąłem z otrzymanej płyty koło o promieniu 30cm, zaokrągliłem krawędzie i nałożyłem dwie warstwy kleju z obu stron.

Każdorazowo przed nałożeniem nowej czekałem aż stara wyschnie. Potem pozostało wyciąć dziurę na środku (u mnie to 12cm) i przygotować imacz - drewniany.
Całość okleiłem skórą, też z użyciem kleju kostnego. Potem pozostało przykleić i przybić imacz, nawiercić brzegi i obszyć je niegarbowaną skórą. Pozostało jeszcze przełożyć pętlę do noszenia go i gotowe. Zrobiłem dwa takie puklerze, różniące się tylko sposobem zrobienia imacza i ilością użytych deseczek. Jeden był z ośmiu, drugi z dziesięciu. Jeden sobie zatrzymałem i mam do dziś, drugi był jedną z nagród w turnieju łuczniczym na ŁWH 2008

Koniec tułaczki

2008-12-21T17:12:00.009+01:00

Umbo wrzecionowate znalazło dom - czyli wreszcie jest na tarczy, której nie uważam za tymczasową. Zawiera śladową ilośc metalu - tylko dwa gwoździe. Zrobiona z trzech olchowych desek grubości 9mm, pomalowana czarną farbą na bazie sadzy i paru białkowych dodatków prezentuje się bardzo altegermanische. Górna i dolna krawędź obszyta skórą - niegarbowaną, sztywną po wyschnięciu, której celem jest zapobieganie przesuwaniuu się desek przy uderzeniach. Niestety dało o sobie znać już rozsychanie - pojawiła się seroka szczelina, którą trzeba będzie załatać. Umbo przytwierdzono za pomocą drewnianych kołeczków, które żęby nie było za pięknie napęczniały po natarciu tarczy pokostem i spowodowały pojawienie się kilku pęknięć. Trudno - takie tarze nie były i tak zbyt długowieczne, a to i tak moja pierwsza tarcza tego typu. Nie mogłem sobie także odmówić zamontowania długiego imacza nadającego konstrukcji pewną sztywność.
Dumę z ukończenia tarczy i zrobienia farby psuje trochę wrażenie, że w naturalnym kolorze była jednak ładniejsza.
Tarczę jak i swego czasu umbo robiłem bardziej na próbę, pokaz i pośpiechu, nie miałem więc czasu odpowiednio wysuszyć drewna - co nadal się mści.

CRASHTESTY TARCZ - Każdy lubi sobie czasem coś sprawdzić

2008-10-29T16:15:00.019+01:00

No to jedziemy...
Najważniejsza dla testu rzeczą po konstrukcji samego testowanego artefaktu jest sposób w jaki jest trzymany.
Pierwszy raz zwróciłem na to uwagę w Kaliszu w 2006r kiedy zrezygnowany i zły, że nie będę mógł wziąśc udziału w finałach capture-the-flag, gdyż część mojej drużyny wcześniej pojechała do domu rzuciłem na ziemię swoją tarczę i przywaliłem w nią młotkiem czekana. Czekan przebił ją na wylot. Tarcza była wypukłym owalem o ze sklejki grubości 8mm z wierzchu oklejonym dwiema warstwami grubego barchanu a od spodu jedna cienkiego lnu. Jednak na trzymanej w ręku ciosy tym samym narzędziem nie robiły wrażenia.
Jakiś czas później sprawdziliśmy to samo z ostrym toporem typu NdVa - z takim samym efektem. Tarcza trzymana w dłoni za dwa paski pionowe, równoległe paski amortyzowała silne uderzenia, których jedynym efektem było kilka rozcięć tkaniny. Za to już pierwszy cios po położeniu tarczy na ziemi zaowocował przejściem całego ostrza na wylot. Podobnie ciosy zniosła płaska tarcza ze sklejki 8mm z chwytem pod umbo.
Owszem, to banały i rzeczy oczywiste, że ręka amortyzuje a ziemia nie, ale warto sobie uświadomić, że takie testy mają próbować wykazać, co taka tarcza mogła znieść w warunkach ówczesnego pola walki - dlatego walenie w tarczę położoną na ziemi lub opartą o drzewo nie jest eksperymentem a szybkim niszczeniem efektu wielu godzin pracy...

Test nr1 - Łódź, jakoś na wiosnę 2007r
A - Tarcza z dębowych desek grubości 8mm o średnicy 65cm. Nie posiadała żadnych wzmocnień takich jak imacz przez całą długość, poprzeczki czy jakiekolwiek oklejenia - tak jak najprawdopodobniej starogermańskie tarcze 0 jak chociażby wszystkie wyciągane w Vimose, Hjortspring czy Illerup (tak, niektóre były też bez ukuć na krawędziach). Dybelki łączące deski widać, gdyż tarcza była pierwotnie grubsza, jednak została zestrugana na heblarce bo mojej młodej rączce wydawała się za ciężka. Nie był to ekperyment sensu stricte - po prostu postrzelaliśmy sobie do tarcz, której nie miałem zamiaru kończyć ze względu na uszkodzenia i inne niedoskonałości zresztą była to moja pierwsza tarcza zrobiona po zajęciu się odtwórstwem...

B -Tarcza ze sklejki grubości 8mm oklejona z obu stron cienką świńską skórą. Wymiary 50x120cm. Tarcza służy do dziś na imprezach starożytnych do pokazówek, kiedy tarcze z desek za szybko się niszczą, ale i tak uważam, że była po prostu bardzo głupim sposobem na zmarnowanie dużej ilości cennego kleju kostnego.

Przebieg:
A - Do tarczy oddano cztery strzały. Dwa trafiły w okolice krawędzi i nie wyrządziły jej szkód. Jeden spowodował wyraźne ale mało groźne pęknięcie a jeden rozszczepił ją na pół. Część strzał miała groty płaskie, kute a część toczone. Sprawcą zniszczenia była strzała z grotem toczonym.
B - Dolną część tarczy wsadzono w europaletę i podparto od tyłu. Strzelano do górnej. Pierwsza strzała (grot toczony) odbiła się. Druga (grot kuty, płaski) wbiła, ale siła sprężystości tarczy również podziałała, więc grot został a strzała poleciała sobie. Dopiero trzecia, która uderzyła najniżej a więc w miejsce, gdzie tarcza najmniej sprężynowała wbiła się i została. Ponieważ to tarcza ze sklejki jedyny wniosek jaki pozwoliliśmy sobie wyciągnąć to duże znaczenia sprężystości tarcz, szczególnie przeciwko mało ostrej broni (jak groty toczone)

Test nr2 - Góry Opawskie, gdzieś w środku lasu po czeskiej stronie, podczas krótkiego postoju. Nie dysponuję niestety zdjęciami wszystkich testowanych tarcz podczas ich testowania. Poddane pewnym sprawdzianom były:

A - "mała czarna" Mścidruga z desek bukowych i jesionowych, opisywana zresztą szerzej przez niego w poście z 14 lipca 2008 http://bukowymlasem.blogspot.com/ Mocna acz ze względu na surowiec ciężkawa, choć o dziwo niespecjalnie to przeszkadza.
B - Tarcza Rabiego z grubych desek jakiegoś drewna iglastego jeśli się nie mylę, pokryta (nie wiem, czy też przyklejona) z jednej strony wołową skórą i z umbem drewnianym, takoż drewnianym, skórą pokrytym. Nie wiem z jakiego drewna.
C - tarcza Petra, zrobiona ze słomy i z jednej styrony pokryta niegarbowaną skórą. Bardzo estetycznie wykonana i niesamowicie lekka.

Wszystkie były wykonane bez żadnych elementów metalowych. Zamiast gwoździ - szwy i kołeczki. Tarcze były w czasie testów trzymane w ręku jak podczas walki. Jedynie przy ciosach na umbo trzymane za krawędzie a przy rzutach oszczepem opierane (z braku czegoś fajniejszego) o krzak lub drzewo.

A - tarcza traktowana ostrymi toporami. Zarówno płyta jak i umbo przetrwały nawet bardzo mocne ciosy i mimo nadkruszenia ich powierzchni żelazo nawet nie przedostało się na drugą stronę.
Następnie tarcza przyjęła dwa oszczepy rzucone z ok 5m, w tym jeden w trafił w umbo, w dziurę wyrąbaną uprzednio przez topór a mimo to nie przeszedł na wylot. Drugi przebił tarczę tak, że po drugiej stronie wystawało ok 2cm grotu. Pojawiło się też długie pęknięcie.
Przekonaliśmy się też na własnej skórze, że bojowe użycie tarczy z tkwiącymi w niej oszczepami graniczy z cudem. Przeważają ją do przodu i znacznie utrudniają posuwanie się naprzód, w nierównym terenie praktycznie to uniemożliwiając. Aby atakować dalej należałoby zmienić tarczę lub puścić ją i wyjąć oszczepy - tym samym narażając się na rażenie innymi pociskami. Równie narażony na dalsze ataki był Razosłav trzymający tę tarcze podczas testów daleko odsuniętą, za imacz ustawiony pionowo. Przy mocnych ciosach w okolice krawędzi ( bocznej, nie górnej) dosłownie obracało go z tarczą o 90 stopni i nieco w dół tak, że po przyjęcoi ciosu na tarcze do "wroga" odwrócony stawał niechronionym przez nic barkiem.

B Ataki toporami na krawędź nie uszkodziły w zauważalny sposób tarczy - spowodowały jedynie kilka niewielkich szczerb. Jednak umbo nie miało tyle szczęścia i mimo obszycia skórą pękło na pół i odpadło od tarczy.
Z powyższych testów jasno wynika, że umbo zrobione z drewna mogłoby spokojnie spełniać swoją funkcję o ile jest odpowiednio grube. Drewniane kołeczki same w sobie nie wystarczą do utrzymania go w miejscu. Potrzeba gwoździ lub dodatkowego obciągnięcia go skórą dodatkowo przyszytą do płyty tarczy (jak u Mścidruga)

C Tarcza zniosła wszystkie ataki ostrymi toporami bez żadnych widocznych śladów poza rysami na twardej skórze z zewnątrz. Za to rzucony oszczep (lekko i bliska, żeby trafić dokładnie w środek, który Petr miał zamiar jeszcze wzmacniać) przebił ją bez problemu - po drugiej stronie wyszła połowa grotu.

Testy z Zimnej Wody 2008 zamieszczę jak dostanę zdjęcia Damiana...

Zimna woda 2008

2008-10-23T13:15:00.010+02:00

Hałwa Pocztowi Jaśmina! Impreza bardzo udana jak to w Zimnej Wodzie, choć cześć nas ze względu na grypę dotarła z opóźnieniem. To jedna z tych imprez, gdzie przez kilka dni nie widzisz plastiku jeśli sam go nie masz w namiocie. Niewielkie obozowisko w środku lasu i w świetnym miejscu powodowało, że choć do cywilizacji nie było aż tak daleko to nikt nas nie niepokoił. Kilka razy tylko z daleka nieśmiało przemknęło kilku grzybiarzy. Dopisała i pogoda i ludzie. Sielanka...
Słwoem podobnie jak w Bukowym Lesie, czy może w Bukowym Lesie podobnie jak tu... Przywieźliśmy też trzy tarcze do przetestowania (czytaj: rozwalenia) i ludziom chyba się to spodobało, szczgólnie przy pierwzej, dużej a cienkiej "wikińskiej" bo chętnych nie brakowało.
Model dłubanki w skali 1:2 prawie skończony, wypasiony grot oszczepu prawie zgubiony, jedna testowana tarcza prawie w całości a druga prawie cała spłonęła, bo wziąłem sobie kawałek na pamiątkę...

Dzierżąc w dłoniach małe tarcze - Góry opawskie

2008-10-22T20:05:00.004+02:00

Zaczęło się od dyskusji na forum Halla a skończyło pod koniec września na kilkudniowej wyprawie w góry celem porównania jak spisują się i przeszkadzają w ciężkim terenie duże i małe tarcze. Takiej pełnowymiarowej wyprawie, w butach na skórzanej podeszwie, spaniem pod kocykami, piciem z bukłaków i jedzeniem zasuszonych różnych rzeczy. Bez walk, bo tylko z ostrą bronią. Z Dagome wziął udział tylko Duży Bartek, czyli ja, piszący (ciut eklektycznie bo strój IX-Xw Małopolanina i uzbrojony jak Sklawini opisywani w VI-VIIw) . W sumie to przejdę na pierwsza osobę bo tak łatwiej... Mieszana ekipa polsko czeska liczyła pięciu wędrowców, niestety wszyscy z małymi tarczami, gdyż ochotnicy do noszenia dużych z różnych życiowych powodów nie dopisali. Z Arturem (jako Słowianin, VIw) i Irkiem (Morawy VIII/IXw) ruszyłem piątkowym popołudniem z Videlskiego Sedla i przed zmrokiem rozbilismy obóz. Czesi, czyli Petr i Rabi (Velka Morava) dołączyli już po zmroku.
Sam pierwszej nocy nauczyłem się, że ziemia o tej porze roku jest już bardzo zimna i cienki kocyk nie wystarcza za izolację. Resztę nocy spędziłem więc zwinięty w kłębek leżąc na tarczy. Drugiego dnia zgodnie stwierdziliśmy, że maszerując po lesie niemożliwym jest mieć sucho w średniwiecznych butach - co nie przeszkadzało mieć w nich ciepło... Po drodze dokonalismy crush-testów kilku tarcz, choć bez przesady - wszak musiały się jeszcze nadawać do niesienia. Absolutnym zaskoczeiem była dla nas wytrzymałość na cięcia i rąbnięcia ostrą bronią tarczy Petra zrobionej... ze słomy! (obciągniętej skórą)Drugą noc spędziliśmy pod szczytem Zameckego Vrchu, koło ruin twierdzy Koberstein osłonięci od wiatru przez niewielke urwisko (tak, tuż pod szczytem) i grzani przez ognisko, ofiarnie podtrzymywane przez Rabiego.
W niedzielę rano pożegnialiśmy Petra i Rabiego i ruszyliśmy w kierunku Biskupiej Kopy, do którrej jednak nie dotarliśmy - byliśmy zmuszeni sprowadzić kawalerię, żebym mógł zdążyć na ostatni pociąg - oczywiście zdążyłem tylko dlatego, że maszynista go zatrzymał po ujechaniu 200 metrów i zaczekał na mnie. Także jak widac na pkp też można czasem liczyć...

Sprawozdanie Artura (ze zdjęciami)

Sprawozdanie Petra (z fotami)

Warszawa - organizacje pozarządowe

2008-10-02T11:59:00.003+02:00

...się prezentowały. Gorim i Razosłav zostali wyznaczeni na ochotników, żeby tam się zjawić jako cześć grupy z Łodzi i coś działać o nas, ŁWH-pochodnych sprawach. na szczęście z Łodzi wybrali się całkiem sympatyczni ludzie i Krzysiek, szef łódzkiego oddziału ARMA.

Biskupin 2008

2008-10-01T15:35:00.004+02:00

Właściwie w ramach podsumowania naszego wyjazdu (turystycznie) można przytoczyć wypowiedź Wotawy:
Ucieczka od kultury łużyckiej przyjęła już paranoidalne formy. Tym razem ratowano się Japończykami [...]. Wielkie zdumienie, gdzie my właściwie jesteśmy?? Co roku albo Krzyżacy albo Japończycy albo cuda na kiju, byle tylko nie nawiązywać do jednego z największych przełomów kulturowych w Europie.

Dymarki Świętokrzyskie 2008

2008-10-01T14:57:00.008+02:00

Kolejne spotkanie ze znajomymi z Żelaznych Korzeni - m.in. Celtami z "Celtica" i XIV legionem z Lublina, któremu najwidoczniej nadal ciężko poradzić sobie z zaporą z włóczni i szybkimi manewrami rozwrzeszczanych Celtów i Germanów. Poznaliśmy też wreszcie barbarzyńców z Rzeszowa. Było nam weselej niż na Korzeniach, bo było nas więcej - szczęśliwa siódemka, z czego pięciu walczących... to już coś...
Otwieramy też filię we Wrocławiu. Może być całkiem zabawnie. Życzymy Sawie powodzenia w jego działaniach ku naszej chwale :)

Łódzka Wioska Historyczna 2008

2008-09-16T12:45:00.012+02:00

Bardzo ciężko ocenić nam tę imprezę - zwykle ocenia się ją z perspektywy gości a my (obok fundacji neo) byliśmy organizatorami, więc siłą rzeczy wiele spraw prezentowało się dla nas całkiem inaczej. Nie jest to jednak miejsce na biadolenie o trudach organizacji - zwykle tym większych im większa impreza i mniejsze tradycje ma za sobą. Nie jest to także miejsce na biadolenie ile rzeczy nie wyszło, skoro publika nawet o nich nie wiedziała a goście byli zadowoleni. Jest to miejsce na pokazanie co się udało zrobić. Udało się sprowadzić wielu fajnych ludzi, tak od walczenia, strzelania, śpiewania, grania, kucia i handlowania... między innymi: "Stary Olsa" i "Percival Shuttenbach" czy Rzymski legion z nowiuteńkimi, ślicznymi tarczami - póki co kilkunastoosobowy. Odbyło się sporo konkurencji i mamy nadzieję, że udąło się spełnić założenia - dać mniejsze nagrody wielu ludziom a nie dużą jednej.
Równoległy program dla trzech epok miał w założeniu sprawić, żeby cały czas coś się działo - na pewno powodował, że było trzy razy więcej roboty. Bo to jest są nasze głowne wspomnienia z ŁWH - pełno rzeczy do załatwiania. Przynajmniej niektórzy z nas mieli czas się rozerwac i powalczyć...

.. reszta później, bo jestem chory...
Zdjęcia autorstwa Rafała Głębowskiego

ŁWH - trwają przygotowania...

2008-06-23T00:36:00.002+02:00

...a tak wygląda nasz plakat. Ładny?
Impreza ma tez swoją własną stronę: http://lodzkawioskahistoryczna.pl/
I cześć naszego forum: http://dagomeforum.pl/board/index.php?c=34

Spina...

2008-06-22T19:01:00.009+02:00

... czyli podłużne umbo o wrzecionowatym kształcie, często uzupełniane taśmowatym okuciem. W każdym bądź razie takiej nazwy używają znajomi Celtowie. Zasadniczo w epokach, którymi się zajmuję nie używano takich ale jako istota żyjąca w społeczeństwie konsumpcyjnym zapragnąłem wejść w posiadanie takiego przedmiotu. I wszedłem! A tak to się odbyło:

KROK 1: Jedziemy do Vislava na Beltan, gdzie będzie dużo czasu i odpowiednie narzędzia, jeśli nie mamy własnych. Podstawa to ostry toporek, szerokie, płaskie ostre dłuto i ostre dłuto półokrągłe. Celowo podkreślam ostrość, bo dobre przygotowanie narzędzi to połowa sukcesu. Rozłupujemy kłodkę na pół (ja użyłem drewna osiki) . Jedna z połówek będzie naszym umbem. Po okorowaniu toporkiem nadajemy z grubsza kształt - najlepiej węgielkiem sobie go naszkicować.
To chyba najbardziej męcząca cześć pracy, trzeba się solidnie namachać zanim ten kawałek drewna zacznie przypominać wymarzone umbo.

Krok drugi: Dłubiemy zagłębienie na dłoń. Im mniejsze tym mocniejsze będzie nasze umbo - po prostu nie należy zostawiać sobie przesadnego zapasu. Po naszkicowaniu obszaru do wydłutowania "zaznaczamy" go jeszcze raz pionowymi, głębokimi uderzeniami dłuta. Dzięki temu kiedy zaczniemy dłubać jeszcze przy powierzchni nic nie powinno nam się zadzierać.
Co jakiś czas sprawdzamy, czy otwór jest już wystarczająco duży - najlepiej łapać za jakikolwiek przedmiot symulujący przyszły imacz i dopiero wtedy wsadzać rękę w otwór. Trzeba też wziąć poprawkę na grubość tarczy.

Krok trzeci: Dopiero teraz, kiedy mamy gotową dziurę o ostatecznym rozmiarze ociosujemy umbo do docelowych rozmiarów. Pracy jest dużo, ale trzeba być ostrożnym, bo to jest już ten moment, kiedy kilkoma uderzeniami toporka można zmarnować efekt kilku godzin pracy.
(foto by Eisen Ruoth)
Krok czwarty: Teraz najdłuższa, najbardziej monotonna część pracy, podczas której będziemy używać tylko szerokiego, płaskiego dłuta prowadzonego ręką - bez młotka czy pobijaka. Starając prowadzić się wzdłuż włókien stopniowo wyrównujemy powierzchnię. Zestrugujemy na tyle dużo, żeby umbo było lekkie ale zostawiamy dość, żeby zapewnić ręce bezpieczeństwo przed uderzaniami. Np po bokach umbo jest mało narażone na mocne ciosy więc można zostawić cienkie ścianki i cieszyć się, że zrobiliśmy tak samo jak starożytni.
Teraz możemy byc dumni z naszego pięknego umba...

(foto by Eisen Ruoth)
Sam zdecydowałem się na środku kopułki zostawić wysoką grań a obok niej też zestrugać. Umbo zostało użyte na Żelaznych Korzeniach 2008 i sprawdziło się bez zastrzeżeń, choć zdaję sobie sprawę, że były to mało ekstremalne warunki... Póki co wciąż czeka na swoją "docelową" tarczę.

Radosna Twórczość Razowca cz II czyli polewanie wodą - Plecionka górą?

2008-06-06T11:07:00.012+02:00

Do eksperymentu natchnął mnie sam Saxo Grammaticus pisząc o tym jakoby Słowianie mieli polewać tarcze wodą przed walką. Do samego tekstu źródłowego nie udało mi się dotrzeć, jednak K.Pieradzka pisała, że służyło to namoczeniu skóry, która wysychając mogłaby zniekształcić tarczę. Ostatnio dowiedziałem się na Halli dzięki niejakiemu Czciborowi że wg K.Śląskiego robili to "aby uchronić ich powierzchnię od kurzenia się i uczynić ją bardziej odporną na cięcia". Tak różne tłumaczenia tej samej czynności pozwalają dosyć jednoznacznie stwierdzić, że Saxo prawdopodobnie nie wyjaśniał po co oni to polewali - warto jednak rozejrzeć się za tekstem źródłowym, bo można z niego wyciągnąć coś jeszcze.
Celem eksperymentu było ustalenie jakie na jakie tarcze najkorzystniej podziała woda. Powtórzę go zresztą, kiedy będę miał pod ręką tarcze bardziej reprezentatywne dla wczesnego średniowiecza...
Jak widać na zdjęciach testowi poddałem trzy tarcze -
NR 1 - z nieokorowanych witek - leżała niewykorzystywana od września zeszłego roku, czyli od kiedy dostaliśmy ją od studentów z Rzeszowa. Oznaczyłem kilka witek-próbników i zmierzyłem ich średnicę suwmiarką - A=6+mm ; B=5mm ; C=6+mm D=6+mm E=8mm
Próbowałem mierzyć też szczeliny między nimi ale zrezygnowałem, bo witki w większości można było dowolnie rozsuwać i zsuwać.Nr 2 - tarcza z sosnowych desek połączonych trzema poprzeczkami, zamiast gwoździ użyte bukowe kołeczki. Problem to oczywiście rozeschnięcie się desek przez zimę, kiedy Damian trzymał tarczę w cieple. Praktyka wykazała też, że w czasie walki przy mocniejszych uderzeniach deski lubią odchodzić. Poglądowe szczeliny miały kolejno 3, 2+ i prawie 4mm

Nr 3 - Tarcza z jednego kawałka kory (czereśni?) o takim samym pochodzeniu jak nr1. Surowa skóra jaką była pokryta z czasem ściągnęła ją do tego stopnia, że poziomo położona odstawała od ziemi na 16cm.

Każda tarcza polewana podobną ilością wody z wiaderka i zostawiona na godzinę (musiałem w międzyczasie czyścić rynny).

Efekty:

Tarcza nr1 - efekt był prawie natychmiastowy i utrzymał się przez parę godzin. Tarcza przestała trzeszczeć przy każdym ruchu, zrobiła się zauważalnie sztywniejsza i cięższa (choć nadal kwalifikował sie jako "lekka jak piórko") witki nie przesuwały się a szczeliny stały zauważalnie mniejsze. Średnica mierzonych witek nie zmieniła się zauważalnie - w większości przypadków zmiany nie sięgnęły nawet pół mm, najwyraźniej napęczniała najgrubsza - z 8 do 8,5mm...

Tarcza nr2 - Szczeliny pozmniejszał się nieznacznie, bo teraz wynosiły kolejno 3-mm, 2-mm i 3+mm, czyli zmniejszyły się średnio o pół mm. Trudno powiedzieć jak woda podziałała na dybelki bo nie miałem pod ręką nikogo, kto mógłby zaatakowac tarczę w celu sprawdzenia efektu, wydaje się jednak, że trzymały trochę mocniej.

Tarcza n3 - mimo, że woda nawet stała w paru zagłębieniach, zniekształcenia zmniejszyła się zalewie do 14cm. Podlewanie jej przez następne kilka godzin zaowocowało spadkiem zniekształcenia do 12cm

Wnioski:

Trudno o jednoznaczne i daleko idące wnioski przy tak mimo wszystko przypadkowych obiektach i bez przeprowadzania smash-testów ostrą bronią. Całkiem inną nasiąkliwość od sosny (tarcza nr2) mogą wykazać inne gatunki drewna, choć swego czasu wystawienie na deszcz i trzy dni w wilgoci rozeschniętej tarczy z olchy też przyniosło mizerne rezultaty. W przypadku tarczy z kory nie wiemy na ile wygięłaby się w trakcie rozsychania sama kora, podejrzewam się jednak, że w całkiem inną stronę - wysychająca skóra wygięła ją zewnętrzną stroną do wewnątrz i w poprzek włókien - czyli całkiem inaczej niż płat kory zostawiony luzem. Stąd wniosek, że wygięcie tarczy było spowodowane wyłącznie wysychaniem skóry a nie kory. Zapewne tarcza wyprostowałaby się o wiele więcej, gdyby po namoczeniu potrzymać ją przez parę godzin pod obciążeniem, jednak ciężko sobie wyobrazić całą armię robiąca to przed bitwą. A nawet gdyby, to na pewno taki dziwny widok zostałby opisany - wszak rzuca się to w oczy bardziej niż polewanie wodą. Natomiast woda znakomicie podziałała na wiklinę, co opisywałem już wcześniej. Ponadto tarcza z wikliny (może jeszcze z więcej iż jednej warstwy?), pokryta z jednej strony skórą mogła się wydać Ibn Jakubowi rzeczywiście po prostu gruba (jak w niemieckim tłumaczeniu jego opisów) . Jednak wobec niesamowitej mobilności i lekkości tych tarcz oraz wygody w marszu i trudnym terenie (jedyna, z którą zdecydowałem się ryzykancko łazić po drzewach) ciężko sobie wyobrazić, co mogłoby się wydać w nich niewygodne Bizantyjczykom. Może rzeczywiście uchwyt? Albo pozostaje trzymać się tłumaczenia Gerarda Labudy wg którego miały być właśnie "wygodne w przenoszeniu"

Żelazne Korzenie 28-30 2008

2008-06-04T09:20:00.012+02:00

Nasz skład, który miał się tam wybrać do ostatniej chwili zmieniał się jak w kalejdoskopie. Między innymi W.O.K.G.B.T.S.B.D.O.C.A R.N.M.B.T.K.P.D.P.I T.J.P.M.*** ekspedycji padł skoszony anginą a w ostatniej chwili na miejsce doświadczonych ludzi zgarnęliśmy dwóch świeżaków, dla których był to pierwszy tego typu wyjazd - sprawili się dobrze, nie rozrabiali i nacięli dużo Rzymian (na zdjęciu obok Mateusz i Piotrek widoczni z tarczami Prawidłowymi, w przeciwieństwie do Razosława, który musiał uzywać tarczy Zapasowej z wcześniejszym, wrzecionowatym umbem, gdyż trzecia Prawidłowa uległa niespodziewanej awarii). Impreza była nastawiona jak dało się zauważyć głównie na szkolne wycieczki dla których czasem, to jest dwa razy dziennie trzeba było robić różne hopsasy i zabijać Rzymian. Czas miedzy nimi nam sie nie dłużył a upał nie doskwierał tym bardziej, że dostaliśmy swoją solidną altankę, gdzie pod gruba strzecha panował przyjemny chłód a i miejsce na ognisko było. Zresztą rzemieślnicy, którzy się tam zjechali stanowili atrakcję nie tylko dla turystów. Poza tym dwa krótkie starcia dziennie dla kogoś kto lubi walczyć to mało, więc popołudniami ścieraliśmy się sami ze sobą.Na co można było ponarzekać, to że część naszych sąsiadów miała zapewnione noclegi daleko od miejsca imprezy do których to się udawali po wygonieniu turystów - najpierw rozpakować (pierwszy dzień) potem tez na prysznic i wreszcie wieczorem spać, przez co popołudnia i wieczory zamiast być najweselszą i najfajniejszą częścią imprezy były momentami puste i trochę nijakie. Chociaż najefektowniejszy wypał dymarki i dyskusja o procach na "podwórku" u Celtów z Celtiki, która spontanicznie przerodziła się w warsztaty pt "Jak Zabijać na odległość na sto sposobów" były właśnie po południu, po wyjściu gości. Oprócz normalnych proc była okazja zaprezentować procę drzewcową i poznać sekret Teutońskiego Patyka Śmierci.... A do gościa, który potem zatoczył jakiś odtwarzacz i puszczał na przemian klasyczne, fajne kawałki i współczesny hiphop brak po prostu słów. Dobrze, że było już ciemno i nie wiemy kto to...
Niżej kilka zdjeć. Pozostałe, zrobione jak to często bywa głównie ostatniego dnia, przed pakowaniem się dostępne na http://my.opera.com/Razoslav/albums/
oraz na stronie grupy Celtica w galerii: http://www.celtica.pl/
***(Wielki Organizator, Który Gdyby Był To Byśmy Szybciej Dostali Obiecaną Ceramikę A Razoviec Nie Musiałby Być Tym, Który Przemawia Do Publiczności I To Jeszcze Przez Mikrofon)

Broń i Wojna w dziejach człowieka 2008

2008-06-02T20:30:00.005+02:00

W dniach 17-18 maja odbyła się w Łodzi Pierwsza Studencka Konferencja bronioznawcza. Ogólnopolska, w ładnej sali, z referatami, imprezami integracyjnymi i zaszczycającą swoja obecnością kadrą naukową, w tym poważnymi autorytetami bronioznawczymi.
Konferencję zorganizowały dwa koła naukowe działające przy łódzkim archeo - BIFAS i Szare Banderia. Teoretycznie żadne Dagome nie maczało w tym palców, jednak kilkoro naszych prężnych działaczy należało zarówno do grona organizotorów jak i referentów, więc nie sposób o tejże konferencji chociaż nie wspomnieć...
Więcej na:
http://szarebanderia.blogspot.com

BELTAN 2008

2008-05-08T14:04:00.007+02:00

Święto Beltan - nasz stały punkt programu na majówkę. Po raz kolejny odbywało się w skansenie, czy może raczej rekonstruowanym osiedlu. w Wolinie z motywem przewodnim - warsztaty. Po raz kolejny świetnie się bawiliśmy i po raz pierwszy nie wymarzliśmy specjalnie w nocy - albo trafił się ciepły Beltan albo rzeczywiście klimat się ociepla jakby idąc nam na rękę sam też chciał być wczesnośredniowieczny. Sam po trzykroć chrupnąłem sobie nogę w kostce, zresztą dwa ostatnie sam byłem sobie winien - nikt nie zmuszał mnie do biegania jak głupi czy ganiania się z pacynami po wieży bramnej zamiast siedzieć spokojnie jak na kalekę przystało.
Ale przynajmniej poznaliśmy paru nowych fajnych ludzi, spotkaliśmy starych znajomych, popływaliśmy (oprócz Julka) dłubanką mocząc siedzenia obficie, a ja (to piszę ja - Razosłav) przekonałem się dzięki nieocenionej...hmm... inwencji kolegów jak można łatwo zapobiec desantowi (co jak można było zaobserwować nie do końca mi się spodobało po odparciu 20 prób desantu chybotliwą dłubanką), zostaliśmy podczas przeprawy przez rzekę ostrzelani z cebul, ja uświadczyłem sauny, Kuświr spalił miech kowalski, dowiedziałem się wreszcie czym są eklektyczni koczownicy i wystrugałem gumikajak, który od biedy może robić za lateńskie umbo. A dzięki Fiolnirowi, od Beltanu dumnemu posiadaczowi tarczy z dartych desek uświadomiliśmy sobie, na co trzeba sie przygotować nastawiając przy robieniu tarczy z darcic. Może na razie zostać przy wiklinie...

Radosna twórczośc

2008-05-06T20:54:00.008+02:00

Miewam Pomysły. A z nadmiaru pomysłów odchodzę czasem od zmysłów. Zresztą nie tylko ja. Zdarza się też, że pewne rzeczy robi sie bardziej dla eksperymentu aby sprawdzić czy taka albo inna technika się do czegoś nada.
Czasem tez robi się coś bardziej "na czuja" niż na podstawie konkretnych Źródeł, bo tych brakuje.
Na początek zamieszczam taką jedną tarczę, o której pisałem na forum DAGOME, ale to było jeszcze przed jej wykończeniem.
Zasadniczo była robiona z myslą nie o morawskim wojaku - raczej o starszym o jakieś 100-200 lat dla jednego z tych dzikusów siedzących nad Istrem a opisywanych przez coraz bardziej zaniepokojonych Bizantyjczyków. Chociaż nie wiemy czy tarcze się zmeniły cos przez ten czas. Wogóle nic nie wiemy.
Kierując się własnymi doświadczeniami, ogólna wiedzą o tarczach z tamtej epoki oraz przesłankami o "małych tarczach", i "tarczach nietrwałych" oraz zdając sobie sprawę, że te przekazy dzieli jakieś 300 lat zrobiłem takie cos w ramach eksperymentu.
Na razie osiągnąłem to o co mi chodziło - otrzymałem tarczę zrobioną wyłącznie z surowców organicznych, która trzyma się kupy. Drugiego celu nie osiągnąłem do końca - chodziło mi o zrobienie tarczy wypukłej, jednak krzywizne słabo widać.
Zrobiona z pięciu olchowych deseczek o grubości ok 16mm na środku. Przy brzegach jest zestrugana do ok 4mm, spadek jest równomierny przez całą szerokośc tarczy. Imacz (dębowy) i umbo i imacz trzymają sie na drewnianych (bukowych) kołkach. Umbo wytoczone z brzozy (nie jestem pewien, czy to najlepszy wybór ale to miałem pod ręką i obrabia się łatwiej niż jesion). Wnętrze dłubane. Wysokie na prawie 7cm a dłubane na głębokośc 3cm. W najgorszym wypadku mam więc nad dłonią 4cm drewna. Niestety umbo sporo waży. Przed jego założeiem tarcza była lekka jak styropian, teraz juz czuc jej ciężar (choc i tak jest bardzo lekka)
Całośc ma średnicę 60cm, dziura na umbo -12cm.
Problem paska na ramię rozwiązałem następująco:
Nawierciłem imacz, przez dziury przełożyłem pętle ze sznurka a do nich przywiązałem rzemień.
Po jakimś czasie dodałem dwie jesionowe listwy równoległe do imacza, bo od najlżejszych uderzeń deski zaczynały odchodzić od imacza.
Nie pokryłem tego skórą, bo nie miałem żadnej pod ręką a jeździć do hurtowni mi się nie chciało - co uważam za bardzo słowiańskie podejście . Jedynie brzeg obszyłem niegarbowana skórą, przyszytą cienkim rzemieniem, który już w paru miejscach się przetarł.
Ewidentnie nie jest to tarcza do intensywnej walki wręcz. Raczej do zasłania się przed wszelkiej maści pociskami i tymi wrogami, którym uda się mnie dogonić a dogonić mnie nie tak łatwo.
A największą zaletą użycia kołków zamiast gwoździ jest łatwość obróbki powierzchni - można złączyć deski, dodać imacz i inne wzmocnienia po czym najzwyczajniej w świecie złapać za strug/hebel lub ośnik i strugac tarczę dla nadania jej porządanego kształtu brz martwienia o gwoździe na których można wyszczerbić narzędzia.

Małe aktualki -
Raz - rzemyki pękąły i przeiarały się, wymieniłem więc obszycie brzegu i przyszyłem je paseczkami, które wyciąłem z takiej samej surowej skóry co samo obszycie.
Dwa - Jako że nie wpadłem na pomysł ze zrobieniem miękkich kołków z klinikami przy uderzeniach imacz i poprzeczki nadal miały tendencję do odchodzenia. Poprzeczki przyszyłem więc surową skórą, co widać na nowo dodanym zdjęciu:

Bukowy Las 17-20 IV 2008

2008-05-06T20:35:00.005+02:00

Wybraliśmy się pod południowo-zachodnia granicę we dwóch raptem - to znaczy Razosłav i Julko, choć z Łodzi i okolic dotarł tez Jaśmin z pocztem. "Bukowy Las" był kameralną imprezą warsztatową w środku lasu, który naprawdę był bukowy a organizatorem Artur znany szerzej jako Mścidrug. Nachodziła nas też telewizja i fotoreporterzy. Widać nawet w lesie człowieka znajdą. Ku zdziwieniu wszystkich ludzie naprawdę wzięli się za struganie, skręcanie, kucie, lepienie... Nauczyliśmy się miedzy innymi tego, że nie umiemy kuć i lepić garnków... Mimo dalekiej wody do źródełka z wodą, mimo deszczu i chłodu, mimo przegranej w zapasach, rozladowanego aparatu , którym cyknałem to i owo dopiero ostatniego dnia i stad żubrów przewalających się przez obóz imprezę tę pamiętamy jako jedną z lepszych.
Zdjęcia z imprezy można Zobaczyć w galeriach:
Vislava:
http://picasaweb.google.com/Vislaff/BukowyLasLudzie#
http://picasaweb.google.com/Vislaff/BukowyLasObozowisko#
http://picasaweb.google.com/Vislaff/BukowyLasKuchnia#
http://picasaweb.google.com/Vislaff/BukowyLasWarsztaty#
Krzyska:
http://picasaweb.google.pl/kochel.krzysztof/BukowyLas#
Dziennikarzy, któzy nas znalexli:
http://www.nto.pl/apps/pbcs.dll/tngallery?Site=NO&Dato=20080411&Category=GALERIA&ArtNo=639812152&Ref=PH

Kolejne nagranie

2008-03-05T11:58:00.009+01:00

Przyznam, że byliśmy nieco zaskoczeni, kiedy wodze zjawili się na treningu w towarzystwie dwóch ludzi z pabianickiej telewizji mających kręcić z nami kolejny odcinek jakiegoś bliżej mi nie znanego programu na temat spędzania wolnego czasu. Zupełnie przypadkiem zdarzyło się, że część z nas była ubrana trochę po średniowiecznemu - w ramach testowania ubioru w warunkach zimowych lub po prostu jako rzeczy na zmianę. Cóż, zawsze to jakiś sposób na reklamę grupy...

Treningi

2008-01-14T15:54:00.003+01:00

Skończyłem zamieszczać wpisy dotyczące archiwalnych wydarzeń. Od dziś czas na aktualności. Pierwsza doniosła sprawa - od niedawna przeniesione zostało miejsce treningów na pola koło posiadłości Małego Bartka, co otworzyło przed nami wielkie możliwości - wszystkie sprzęta można wszak zbunkrować u niego i nie trzeba przedzierać się z tym za każdym razem przez miasto. Nadmienić należy też, że Mały Bartek nie jest taki mały. Jest całkiem duży a przy tym zadziwiająco żwawy jak na osobę ważącą... ważącą tyle co on. Właściwie to Mały Bartek jest jeśli nie większy to na pewno cięższy od Dużego Bartka ale jest po prostu młodszy.
Na zdjęciu od lewej: Duży Bartek, Mały Bartek i Roland

Dni Komiksu i Zimna Woda

2008-01-14T14:17:00.001+01:00

Dni komiksu odbywały się w Łódzkim Domu Kultury pod sztandarami z Tytusem i Thorgalem. My zaś zostaliśmy na ostatnią chwilę najęci przez fundację "Neo" do zorganizowania walk. My i jeszcze kilka osób z Gwardii Księżnej Anny. Powód pospiechu? Zastępstwo za harcerzy, którzy się wykruszyli za co powinni się wstydzić i pociąć żyletkami - bo dni komiksu odwiedzić miał sam Henryk Jerzy Chmielewski, autor komiksów o Tytusie, Romku i Atomku, największy gloryfikator harcerstwa ubiegłego wieku. O organizacji powiem tylko tyle, że w programie znaleźliśmy się jako "Wioska wikingów", co sprowadzało się do sterczenia na betonie (na którym nawet nie dało się rozbić namiotów) przed ŁDK-iem przez kilka godzin. Nawet nie ku uciesze gawiedzi, bo gawiedź była średnio zainteresowana...
Pędem gazem zaraz potem pojechaliśmy we dwóch z Kuświrem do Zimnej Wody pod Łodzią, zdążyć choć na część organizowanych przez Poczet Jaśmina warsztatów, na których od początku był od nas tylko Julko. Sam Jaśmin był zaskoczony naszym przyjazdem, bo jak się okazało w całym zamieszaniu nikt nie powiedział mu, że dojedziemy. Ale człek to prawy i szybko wskazał nam miejsce na rozbicie namiotu i stół z żarciem.

Cegłów 2007

2008-01-14T13:50:00.000+01:00

Wyjazd ten był realizacją naszych od dawna planowanych przeworskich wynurzeń - słowem była to nasza pierwsza wyprawa na imprezę datowaną na starożytność - jako kultura przeworska, czyli Wandalowie, w składzie zaledwie trzyosobowym. Niestety zatrzymały nas w Łodzi sprawy zawodowe co niektórych i zjawiliśmy się na miejscu dopiero w niedzielę rano. Szybko udało się zaaklimatyzować o dziwo dzięki Wojtkowi, którego działania polegające na poprawianiu umba za pomocą szczypiec, młotka i przekleństw w czterech językach przyciągnęły uwagę zebranych i ułatwiły nawiązanie pierwszych znajomości. Co można powiedzieć o samej imprezie? Cóż, nastój psuło nieco miejsce z obozu było widać wiejskie zabudowania, ale przynajmniej było blisko do sklepu po piwo. A piwo mnie zeźliło, bo zwykle próbujemy miejscowych specjałów. Ale jak tu kupić piwo, którego producent sponsoruje Legię i jeszcze drukuje na etykietce informację jaki procent zysków przekazuje temu klubowi? Jednak w końcu się przełamałem. Kuzyn Edek - straszny legionista jest z Warszawy, więc wypiłem to za jego zdrowie.
Spotkaliśmy tam miejscowych Rzymian, studentów z Rzeszowa z ich fantastycznymi tarczami z kory i Celtów. Było tez trochę ludzi średnio- wiecznych, ale nam nie przeszkadzali. Dwu nawet zrzuciło hełmy i ruszyli do bitwy "starożytniczej" i walnie przyczynili się do zdobycia "fortu".
Celtowie wyjeżdżając nie zabrali tarcz - sprezentowali je Rzeszowiakom, którzy z kolei oddali nam dwie tarcze z kory, o których jeszcze napiszę.

Chodlik - maj 2007

2008-01-13T23:46:00.001+01:00

Cóż... trzeba przyznać, że impreza zapowiadała się ciekawie ale nie dopisała pogoda i ludzie, których przyjechało mniej niż się spodziewaliśmy i my i organizator chyba też. Dość jednak, żeby trochę powalczyć i zdążyć się zmęczyć - szczególnie w temperaturach 30-paru stopni w cieniu. I to właśnie słońce rozłożyło jeśli nie imprezę to na pewno mnie. Podziwiałem ludzi, którzy w taki skwar wytrzymywali w swoich kramikach. Wieczór przynoszący ulgę od upałów sprowadzał chmary komarów, które i tak były mniej uciążliwe od słońca. Za to kasza, którą jadłem na Chodliku jest u mnie na pierwszym miejscu z tych, które jadłem. Impreza w Chodliku była też pierwszym większym wyjazdem dla Asi, Pawła i Małego Bartka.
PS: zgubiłem tam czołówkę (latrkę na czoło) - ktokolwiek widział, ktokolwiek wie...dostanie wino domowej roboty i moją dozgonną wdziędznośc.

Beltan 2007

2008-01-13T23:37:00.000+01:00

Impreza niewielka, kameralna i warta polecenia. Tegoroczny Beltan odbył sie
już nie w Swinoujściu w Forcie Anioła ale
w rekonstruowanej osadzie koło Wolina. Obejrzałem ją sobie na spokojnie,
bez tłumów jakie przewalały się tu podczas letniego festiwalu Słowian i Wikingów.
Wprawdzie walki nie były przewidziane
w programie imprezy ale niektórzy mieli swoje potrzeby... program zaś
przewidywał warsztaty archeologii eksperymentalnej - naukę ciesiółki, wikliniarstwa,
robienia sauny, pieczenia chleba, wypalania i paru innych rzeczy.
Można też było podjeść suszonym i wędzonym mięsem, świeżym chlebem
i miodem prosto z plastra, którym nie sposób było się zasłodzić a i tak był lepszy od sklepowego.
Niestety wybraliśmy się tam w dosyć nielicznym gronie więc i aparat rzadko szedł w ruch. Planowaliśmy wyruszyć silna ekipą ale na ostatnia chwilę ludzie wykruszali sie z powodu matur, chorób, nagłych ataków spawacza w sprawy zawodowe...

Zimna Woda III 2007

2008-01-13T21:35:00.000+01:00

Piękny las, troche rycerzy robiących ustawkę
i trochę nas, wcześniaków dla klimatu. A Krogulce z Bukowego
Lasu to nawet jedno i drugie.

I znów Łagiewniki

2008-01-13T21:30:00.000+01:00

Był brzydki, pochmurny dzień. Idealna pora na wypad do lasu. Nasze pierwsze wspólne wyjście w teren w 2007 roku. Pomagaliśmy też pewnej lokalnej stacji kręcić odcinek programu "Żywa Historia" jednak nagranie musieliśmy powtórzyć kiedy indziej, bo po wszystkim okazało się, że sprzęt zalało...

mała edycja "łebmajstra" - link do wzmiankowanego programu "Żywa historia"z naszym udziałem.
Mała edycja moja - właśnie tego się obawiałem...
Oczywiście ci, którzy mnie znają to wiedzą, że mam troche inny głos niż na filmie...

Pokaz - nasz pierwszy

2008-01-13T21:20:00.001+01:00

Nasz pierwszy pokaz podczas jakiegoś festynu na Radogoszczu - teoretycznie osiedla w północnych krańcach Bałut, które samo w sobie mogłoby być oddzielną dzielnicą. Jak na pierwszy raz to wyszło całkiem nieźle, może a poza tym, że Wojtek troszkę za bardzo się rozgadał i numer z "berserkerem", który miął być kilkuminutowym przerywnikiem w walkach zajął dość, czasu, żeby zaczęło się ściemniać a ludzie nudzić i wchodzące po nas Jaśminy walczyły w półmroku.

Wyprawa do lasu X 2006

2008-01-13T21:15:00.000+01:00

Widząc za oknami Złotą Polską jesień, wybraliśmy się... do lasów łagiewnickich pod Łodzią, bo gdzieżby indziej!

Kalisz 2006

2008-01-13T20:56:00.001+01:00

Moja trzecia większa impreza. Ładne miejsce - w rezerwacie archeo- logicznym. Bardzo sympatyczna i miła atmosfera - właśnie w Kaliszu nauczyłem się, pić kawę bez mleka ani śmietanki a to za sprawą Halfgara i jego Saracenów, bowiem poczęstowali mnie swoją kawą, co zbliżyło mnie o kroczek do zrozumienia istoty niabagatelnego zagadnienia jaką jest picie kawy. Kuświr z Mateuszem przystąpili do realizacji swojego genialnego planu polegającego na błyskawicznym wzbogaceniu się na handlu skórzanymi wyrobami tego drugiego. Mina Kuświra jednoznacznie pokazuje jak im się powiodło. Oczywiście wszelkiego jadła na imprezie było w bród, szczególnie chleba, kurczaków i kaszanki. Żarcie wychodziło więc uszami co po Wolinie, na którym organizatorzy zapewnili tylko słomę było bardzo miłą odmianą. Impreza nie na darmo nazywała się "Biesiadą Piastowką".
Nasz zawodnik do póxnośredniowiecznej bojówki zawiódł sromotnie brakim kondycji, mimo szczerego i intensywnego dopingu. Biedny student informatyki trochę się zaniedbał. Nasz znajomy - sławny Reyki oczywiście wszystko by wygrał i wogóle bo zna się na rzeczy, ale akurat był właśnie pechowo kontuzjowany... Nie nie jestem złośliwy. Zamówił u mnie tarczę i przez rok nie potrafił jej odebrać bo był straśnie zajęty. Poszła na allegro...
Nasz jedyny zawodnik wystartowałem w CaptureTheFlag i nawet moja drużyna przeszła dalej, jednak w finale nie wystąpilismy, bo część składu wyjechała przedwcześnie...
Tyle zdjęć mam. Oczywiście więcej i lepszych ma Czaruś. Skontaktuję się może z nim jeszcze....

Czarny Dunajec - sierpień 2006

2008-01-13T19:54:00.001+01:00

Tak się pewnego razu zdarzyło, że spotkałem w górach Arka z Agnieszką. Oczywiście było to w czasach zanim Arek sie na mnie śmiertelnie obraził a ja doszedłem do pewnych wniosków, których z uwagi na dobro potencjalnych młodocianych czytelników tu nie przytoczę.
Postanowiliśmy spotkać się następnego dnia.
A że mieli zupełnie przypadkiem trochę sprzętu ze sobą wybraliśmy się w teren. Podkute buty Arka sprawiały się na kamieniach świetnie, moje na delikatnej podeszwie nie miały tyle szczęścia.
Nie, nie wlazłem do wody we wszystkim. Zdjąłem buty...

Wolin 2006

2008-01-13T19:45:00.000+01:00

Był to Wolin legendarnej powodzi i nieco mniej legendarnego zamieszania z organizacją. Jechaliśmy doczepką do Pancernych Knurów a ja byłem jedynym Łodzianinem w całej bitwie... ale nie powiem, czy krzyczałem "Widzew" czy "Łódzki KS" jak skończyły nam się pomysły na okrzyki i śpiewy w przedłużającym się oczekiwaniu na walkę... Zdjęcia wstawię jak dorwę się do aparatu Czarusia, co nastąpi nieprędko jak znam życie. Zresztą cos wspomiał, że mu aparat zalało...Ostatecznie mogę ze stron innych grup, bo tu i tam nawinęlimy sie pod aparat, ale najpierw się spytam czy nie mają nic przeciwko...
Oczywiście spaliśmy wtedy w namiotach a zdjęcie pochodzi z Beltanu 2007, który odbywał się w tym samum miejscu.

Beltan 2006

2008-01-13T19:36:00.000+01:00

Zaczynam zamieszczać zdjęcia z minionych wyjazdów. Beltan 2006 był moim pierwszym wyjazdem. Zachęceni dobrą zabawą poprzedniego roku (przez tych, co poprzednio byli) wybraliśmy się tam w licznym gronie,
bo aż w 14 osób, niekoniecznie zrzeszonych. Zakwaterowanie w murach neogotyckiego
Fortu Anioła oprócz wielu zalet miał tę wadę, że zimne noce były w nim
jeszcze zimniejsze. Szczęściem Vislav załatwił dla nas norkę z piecykiem...
może nie średniowiecznym ale historycznym na pewno!

Powitanie

2008-01-05T21:10:00.002+01:00

Grupa rekonstrukcji historycznej Dagome postanowiła utworzyć swoją stronę w formie blogowej. Tak by jej uczestnicy mogli niezależnie zamieszczać swoje relacje na temat podróży, rekonstrukcji, tudzież inne przemyślenia.

Teksty podpisane "dagomearcheo" wyrażają oficjalne, uzgodnione stanowisko całego Towarzystwa. Poza tym chcemy dać możliwość indywidualnej ekspresji wybujałym i unikatowym osobowościom naszego Okrągłego Stołu.

Bieżące sprawy omawiamy na naszym Forum Dyskusyjnym:
www.dagomeforum.eu